W kilka dni po ukazaniu się płyty "Slovenian Girls" stanowiącej ostatnią część "Tryptyku Niemieckiego" Jożef Skrzek udzielając wywiadu jednemu z niemieckich dziennikarzy powiedział: "koncepcją naszą jest stawianie na pierwszym miejscu muzyki, wszystko to co chcemy ludziom powiedzieć, mówimy przy pomocy muzyki nie zaś przy pomocy wizualnych i akustycznych elementów". Wypowiedź ta w sposób krótki i dosadny określa muzyczny program zespołu SBB. Tłumaczy również niekonwencjonalną długość utworów, które krytycy nie bez racji nazywają balladami lub suitami rockowymi zawierającymi w sobie syntezę rocka, jazzu, oraz klasycznych elementów. "Julia" jak również "Anna" są dla SBB tytułami typowymi. Szeroko rozwinięte kompozycje pełne poetyki, przeradzające się w rytmiczne, twarde jazz rockowe brzmienie, które to po chwili łagodnieje przechodząc do niemalże łagodnego popu. Kto chce zrozumieć "Slovenian Girls" powinien w sposób cierpliwy wsłuchiwać się w tę niezwykłą, fascynującą, pełną cudownych dźwięków muzykę. Ten komu się to uda nie będzie mógł przez długi okres czasu uwolnić się od tych pięknych muzycznych obrazów, którym brakuje tylko jednego, mianowicie muzycznej miernoty oraz prymitywizmu.

Album "Slovenian Girls" w końcu trafił na polski rynek, przeszło 20 lat po swej zachodnioniemieckiej premierze. Mamy tu do czynienia z pewną mistyfikacją: otóż ta płyta SBB sprokurowana została kiedyś przez małą wytwórnię Omnibus za pomocą... licencji i zmiany tytułów (i samego longplaya, i utworów). Te nagrania pierwotnie ukazały się na longplayu czeskiego Supraphonu, rzecz nazywała się po prostu SBB, a tytuły utworów spółki Skrzek-Matej brzmiały Odejście i Wołanie o brzęk szkła. W omawianej wersji zastąpiono je zupełnie nie słowiańskimi imionami Anna i Julia... Ale mniejsza o to. Także obecnie wypada on zajmująco, choć dwie zamieszczone tu niby-suity przede wszystkim są swego rodzaju rekapitulacją wcześniejszych poczynań grupy. Anna nie tylko jednak zaznajamia z funkująco-rockowym wcieleniem SBB (ma tu okazję więcej pograć Apostolis) i "patentami" Skrzeka; zaciekawia wstępem, w którym Apostolis gra na buzuki i próbą przełożenia jakiegoś koszmaru na język SBB pod koniec. Julia jest okazją do wzbogacenia warstwy wokalnej (dzięki studyjnym nakładkom). To zarazem dowód bardzo dobrego zgrania naszej trójki instrumentalistów. Utwór trochę ma atmosferę jam session, lecz wykonawstwo jest bardzo przecyzyjne; nadal znać wpływ jazz rocka. Cześć, w której Skrzek gra na harmonijce, ciąży ku bluesowi. Później, wraz solówką syntezatora - pojawia się "emersonujące SBB", zaś samo solo ciekawie się rozwija... W tekście mamy oskarżenie nowoczesnej, telewizyjnej cywilizacji, która uczy znieczulicy: coraz więcej szklanych oczu / w których wszystko jest jednakie.