SBB zadebiutował publicznie 4 lutego 1974 r., przez wiele miesięcy był najmłodszym wśród zawodowych zespołów rockowych w naszym kraju, jednak debiutując - nie był nieznany. Wszyscy trzej jego członkowie występowali wspólnie z Czesławem Niemenem, a przedtem tworzyli amatorski Silesian Blues Band, który do swojej "dziwnej" muzyki jakoś nie potrafił nikogo przekonać. SBB, który w pierwszym okresie jego działalności przyrównywano do Mahavishnu Orchestry Johna McLaughlina - rychło zaczęto wrózyć szybki koniec: jego muzyka okazała się zbyt trudna jak na gust przeciętnego polskiego słuchacza, zafascynowanie rockiem Józefa Skrzeka, lidera zespołu, wydało się przelotne. A jednak krąg zwolenników SBB miast zmniejszać - zaczął się powiększać. Najpierw za granicą - w Szwecji (gdzie bardzo podoba się od 5 lat), na Węgrzech (zawsze przyjmowany owacyjnie) i w Republice Federalnej (gdzie swoje koncerty może zapisać po stronie "sukces"), później m.in. w Austrii, Czechosłowacji i Danii. Również w Polsce.
Drugi album SBB, Nowy horyzont rzeczywiście nakreślił nowy horyzont współczesnego polskiego rocka. Umuzykalniająca (jak się okazało) i twórcza praca Józefa Skrzeka, Antymosa Apostolisa i Jerzego Piotrowskiego była tyleż pionierska, co niezwykle żmudna. Wiemy - powiedział w 1975 lider SBB - że muzyka, którą tworzymy, nie przypadnie do gustu wszystkim melomanom w jednakowym stopniu. Muzyka współczesna to muzyka trudna, kontrowersyjna, wyrafinowana. Jej sympatykom proponujemy własną koncepcję artystyczną, wywodzącą się z jednej strony z tradycji muzyki klasycznej, z drugiej zaś - z tradycji bluesa, rhythm and bluesa, jazzu i rocka, bedącą wyrazem upodobań, dążeń i myśli młodych ludzi siódmej dekady XX wieku... Niektórzy krytycy sugerują podobieństwo uprawianej przez nas muzyki do tego, co tworzą McLaughlin i jego zespół. Owszem, kierują nami podobne założenia, bo i my dążymy do syntezy wszystkich rodzajów muzyki. Ale twórczość Mahavishnu traktujemy jedynie jako punkt wyjścia do naszych własnych poszukiwań i rozwijania tego, co zespół już zapoczątkował. Zrozumienie naszej muzyki nie będzie zapewne łatwe, ale wierzymy, że potrafimy zjednać dla niej wielu przyjaciół, że w miarę upływu czasu stawać się ona będzie coraz bliższa i coraz bardziej zrozumiała dla szerokich kręgów odbiorców.
Obawy Józefa Skrzeka o zrozumienie go przez słuchaczy okazały się płonne: muzykę SBB zaakceptowali wszyscy młodzi melomani, zespół szybko stał się symbolem nowoczesnego, inteligentnego i ambitnego rocka. Żywiołowy entuzjazm towarzyszy dziś każdemu występowi SBB. Wspomnieniem po jego wspaniałym recitalu w Sopocie w 1978 (27 sierpnia, na koncercie towwarzyszącym II Festiwalowi Interwizji) są dwa utwory nagrane na płycie Welcome - Walkin' Around the Stromy Bay i Why No Peace. Obydwa pochodzą ze suity Follow My Dream wykonanej przez SBB (i wyróżnionej I nagrodą) na festiwalu Rozrywkowych Programów TV w Konokke (Belgia, 1978).
Zwraca uwagę zafascynowanie Józefa Skrzeka zespołem The Beatles i jego późnym (z lat 1968-69) brzmieniem: w Why No Peace wyraźnie słyszymy nosowy, lekko zduszony głos McCartney'a, śpiewający Rainbow Man wokalista jakby łkał zachrypniętym głosem Harrisona, a i tzw. chórki w Welcome Warm Nights and Days przywodzą na myśl Beatlesowski "biały" album. Wcale nie zarzucam SBB cytowania ni kopiowania: wszak każdy muzyk ma swego nauczyciela, mistrza lub idola. Przyznawać się do The Beatles, na dodatek udanie dowodząc tego artystycznego pokrewieństwa - to trudna sztuka. Sztuka ta udała się SBB.